Ջաննի Ռոդարի. Պաղպաղակե դղյակը

46040809_263921284268070_2260600382063378432_n

Մի անգամ Բոլոնիայի կենտրոնական հրապարակում պաղպաղակե դղյակ կառուցեցին : Քաղաքի բոլոր ծայրերից երեխաները փախան-եկան այստեղ` մի փոքր զվարճանալու: Դղյակի տանիքը պատրաստված էր կաթնային սերուցքից , ծխնելույզներից բարձրացող ծուխը` անհարթ շաքարից, իսկ ծխնելույզները՝  մրգաշաքարից: Մնացած ամեն ինչը պատրաստված էր պաղպաղակից. պաղպաղակից դռներ, պաղպաղակից պատեր, պաղպաղակից կահույք: Մի փոքրիկ տղա սկսեց լպստել սեղանի ոտքը:  Հետո նա կերավ երկրորդը, երրորդը, իսկ երբ հասավ վերջինին,  ամբողջ սեղանը` ամենալավ շոկոլադե պաղպաղակով պատրաստված ափսեներով ,  ընկավ հենց իր վրա: Քաղաքի պահակախմբից մեկը հանկարծ նկատեց, որ դղյակի պատուհաններից մեկը հալչում է:  Դղյակի՝ ելակի պաղպաղակով պատուհանը վարդագույն առուներով   հոսում էր ներքև:
_ Վազեք այստե՜ղ, շուտ արե՜ք,-կանչեց պահակը երեխաներին: Բոլորը եկան և սկսեցին լպստել վարդագույն առուները, որպեսզի ոչ մի կաթիլ հանկարծ չկորչի այդ իսկապես հիանալի կառույցից :
_ Բազկաթո՜ռը: Ինձ բազկաթոռը տվե՜ք ,-աղաչում էր մի ծեր տատիկ, որը եկել էր պաղպաղակ ուտելու, բայց չէր կարողանում մոտենալ դղյակին :
-Բազկաթոռն ինձ տվեք, ես խեղճ, ծեր տատիկ եմ: Օգնեք ինձ: Բազկաթոռը տվեք: Հենակներն էլ տվեք, էլի՜: Մի բարեսիրտ հրշեջ վազեց դեպի դղյակ և բերեց վանիլային կրեմով պատրաստված պաղպաղակ: Ծեր տատիկը շատ զարմացավ և սկսեց լպստել բազկաթոռի հենակները:
Այո , դա մեծ տոն էր Բոլոնիայում.  իսկական տոն:  Բժիշկների հրամանով ոչ ոքի փորիկը այդ օրը չցավեց: Դրանից հետո, երբ երեխաները երկրորդ բաժին պաղպաղակն էին ցանկանում գնել, նրանց ծնողները տխուր ասում էին .
-Է՜, բարեկամս, քեզ երևի մի ամբողջ պաղպաղակե դղյակ պետք է գնենք,  ինչպիսին որ կար Բոլոնիայում,միայն  այդ ժամանակ  դու գոհ կլինես :

Թարգմանությունը`  Մարիաննա Շահբազյանի, 1-1 կուրս:
Աղբյուրը

Реклама

Մի իրի պատմություն. հովհար

istorija-veera-4

Տարբեր ժամանակաշրջաններում մարդիկ այս կամ այն չափով  գործածել են հովհարներ։ Այս պիտույքը ի հայտ էր եկել դեռ հնուց։ Այդ մասին են փաստում կերպարվեստի  հուշարձանները, ինչպես  նաև մինչև մեր օրերը հասած տեքստերի հիշատակումները։ Բոլոր հովհարները կարելի է բաժանել 2 տեսակի` չծալվող և ծալվող։ Անշուշտ, առաջին հովհարները չէին ծալվում ։ Նրանք իրենցից ներկայացնում էին թերթ կամ շրջանակ, որոնք  ամրացված էին  կոթին ։
Պատմաբանները ենթադրում են , որ առաջին մեծ  հովհարները հայտնվել են մոտավորապես ինը հազար տարի առաջ։ Սակայն ամենավաղ հնագիտական գտածոները  վերաբերում են  մ.թ.ա.  770-256 թթ.։ Այդ շրջանի  բրոնզե իրերի վրա պատկերված էին  երկար կոթերով  հովհարներ։ Բացի այդ, Ցզյանլինում պեղումների ժամանակ հայտնաբերվել էին հովհարների որոշ մասեր, որոնք պատրաստված էին ՙՙՙՙ փայտե կոթերին ամրացված փետուրներից։ Այդ ժամանակներում հովհարի առկայությունը խոսում էր տիրոջ բարձր կարգավիճակի  և նրա բարեկեցության  մասին։ Ժամանակի ընթացքում հովհարները կատարելագործվեցին։

Հակամարտող թագավորությունների ժամանակաշրջանում ( 5-3-րդ դարեր մ. թ. ա.) շրջանառության մեջ մտան եղեգնի բարակ վահանիկներից պատրաստված  կիսաշրջանաձև հովհարները։ Ուշագրավ է, որ հովհարները օգտագործում էին բնակչության բոլոր խավերը` և կայսրերը, և ստրուկները։ Վերջիններիս հովհարները օգնում էին աշխատանքի ժամանակ հաղթահարել շոգը։ Իսկ կայսրերը սիրում էին հանգստանալ նրանց ստվերում։ Ավելի ուշ հովհարների պատրաստման համար սկսեցին օգտագործել տարբեր նյութեր, օրինակ`  կոթի համար օգտագործում էին փղոսկր, գազանների կոտոշներ, եղեգն և սանդալ, իսկ զարդարում էին այն ոսկով և նեֆրիտով։
Հին Հռոմում և Հին Հունաստանում հովհարները պատրաստում էին լայն տերևներից կամ փետուրներից (որպես կանոնՙՙՙՙ` սիրամարգի): Դրանք ամրացնում էին փայտե կամ ոսկրե կոթին:
Հովհարը տարբեր ժամանակներում և տարբեր երկրներում այլ անուններ ուներ: Օրինակ`հին հռոմեացիները այն անվանում էին ֆլաբելլում, իսկ բյուզանդացիները` ռիպիդա: Վերջիններին հովհարը հասել է  հեթանոսներից։ Բյուզանդացիները օգտագործում էին ռիպիդները եկեղեցական արարողությունների ժամանակ։
Հենց Բյուզանդիայից է  Եվրոպան ժառանգել հովհարը։ Ի սկզբանե նրանք իրենցից ներկայացնում էին հենք`կտորով պատված ուղղանկյան տեսքով։ Եվրոպական հովհարների մասին առաջին հիշատակումներին  կարելի է հանդիպել 14-րդ դարին թվագրված գրառումներում։ Մի փոքր  ուշ այդ հովհարները հայտնվում են դիմանկարներում։ 15-րդ դարի վերջին Եվրոպայում (սկզբում` Մեծ Բրիտանիայում, իսկ հետո` այլ երկրներում ) հայտնվեցին առաջին  օսթ-հնդկական ընկերությունները , որոնք առևտրի իրավունք ստացան  արևելյան Հնդկաստանի հետ։
Հենց այդ ժամանակ նավերը առաջին անգամ  սկսեցին  Արևելքից Եվրոպա ներմուծել  տարատեսակ արտասովոր իրեր։ Այլ իրերի հետ մեկտեղ մեծ ճանաչում գտավ նաև ծալվող հովհարը, նամանավանդ Վենետիքում, որտեղ այն դարձավ  կանանց մեծամասնության ուղեկիցը  դիմակահանդեսի ժամանակ:  Այդ ժամանակաշրջանի հովհարը  կիսաշրջանաձև էր: Այն իր ամենամեծ ճանաչումը ստացավ  17-րդ դարում։

Թարգմանությունը` Քնար Գրիգորյանի, 1-1 կուրս
Աղբյուրը

 

 

Երեք առակ փոքրիկների համար, շարունակություն

img_20161215_085906

     Երկու խորհուրդ

Աղվեսը ոզնուն խորհուրդ տվեց գնալ վարսավիրանոց։
-Այսպիսի փշեր, – ասում է նա՝ շրթունքները լիզելով, – այլևս չեն կրում։ Հիմա նորաձև է  «կրիայի» սանրվածքը։
Ոզնին լսեց  նրա խորհուրդը և գնաց քաղաք։
Լավ էր, որ աղվեսի գնալուց հետո ոզնու կողքով թռավ  բուն։
-Այդ դեպքում կխնդրես քեզ միանգամից թարմացնեն վարունգի լոսյոնով և գազարաջրով,-  իմանալով՝ բանն ինչումն է, ասաց նա։
-Ինչու՞ – չհասկացավ ոզնին։
-Որ աղվեսը քեզ ախորժակով  ուտի, – բացատրեց բուն։ – Չէ՞  որ մինչ այդ նրան խանգարում էին քո փշերը։
Եվ այստեղ ոզնին հասկացավ, որ ոչ բոլոր խորհուրդներին և, մանավանդ,  ոչ բոլոր խորհրդատուներին կարելի է հավատալ։

Թարգմանությունը`1-3 կուրսի սովորող Էլեն Գասպարյանի:
Աղբյուրը

Անմոռուկը

Աճում էր անմոռուկ ծաղիկը դաշտում և ուրախանում արևով, լույսով, տաքությամբ, օդով , անձրևով, կյանքով… Եվ նաև նրանով, որ Աստված  նրան ոչ թե եղինջ կամ տատասկափուշ է ստեղծել, այլ …։
Ու հանկարծ մոտով  մի տղա է անցնում և պոկում նրան։
Հենց այնպես, չիմանալով նույնիսկ, թե ինչու,  ճխլտում  ու նետում  է:
Ծաղիկը ցավ է զգում  ու  վշտանում։
Տղան նույնիսկ չէր էլ իմանում, որ գիտնականներն  ապացուցել են, թե ինչպես են  բույսերը  մարդկանց նման ցավ զգում:
Բայց ամենից շատ  ծաղկի համար վիրավորական էր, որ իրեն հենց այնպես, առանց որևէ օգուտի, անիմաստ պոկել ու զրկել են արևի լույսից, ցերեկվա  ջերմությունից եւ գիշերվա սառնությունից, անձրևից, օդից, կյանքից…
Վերջինն, ինչի մասին նա մտածում էր, այն էր` այնուամենայնիվ, լավ է, որ Տերը իրեն   եղինջ չի ստեղծել։ Չէ՞  որ այդ դեպքում  տղան անպայման կդաղեր ձեռքը:
Իսկ նա  գիտակցելով, թե ինչ է ցավը, այնպես չէր ցանկանա,  որ աշխարհում ինչ-որ մեկը ցավ զգար։

Թարգմանությունը`1-1 սովորող  Վերժինե Կագարյանի:
Աղբյուրը

  Ստել, թե ճիշտն ասել
Երեք տղա անտառում խաղով էին տարվել և չիմացան, թե ինչպես վրա հասավ երեկոն։ Նրանք վախենում էին, որ իրենց տանը կպատժեն, և սկսեցին մտածել, թե ինչ  անեն։ Ճիշտն ասե՞ ն ծնողներին, թե՞  ստեն:
Առաջինը հորինեց իր վրա հարձակված գայլի  պատմություն։ «Կվախենա հայրն իր համար և կների», — որոշեց նա: Բայց այդ պահին գալիս է անտառապահը և հայտնում, որ անտառում ոչ մի գայլ էլ չկա:
Երկրորդը մորն ասաց, որ այցելել է պապիկին։ Հանկարծ`վերջինս` ինքը, տան  շեմին է։
Այսպես բացահայտվեցին առաջին և երկրորդ տղաների ստերը, և արդյունքում նրանք  երկու անգամ  պատժվեցին։ Նախ նրա համար, որ  մեղավոր էին, իսկ հետո, որ ստել էին։
Իսկ երրորդը գնաց տուն և պատմեց այն, ինչ եղել էր։ Մայր  մի քիչ նախատեց, և շուտով  հանգստացավ։
Սուտը միայն բարդացնում է իրավիճակը: Դրա համար բոլոր  դեպքերում ավելի լավ է չփնտրել  արդարացումներ և չթաքցնել մեղքը այն հույսով, որ ամեն ինչ լավ կանցնի, այլ միանգամից պետք է  խոստովանել։ Միայն այդպես կարելի է պահպանել ծնողների վստահությունը և խղճի խայթ չզգալ:

Թարգմանությունը` 1-1 կուրսի սովորող Սիլվա Ալոյանի:
Աղբյուրը

Սիրո մասին

18157717_122224124997805_1480019425072497379_n

Պարտականությունն առանց սիրո մարդուն դարձնում է Դյուրագրգիռ։

Պատասխանատվությունն առանց սիրո մարդուն դարձնում է Աննրբանկատ։
.
Արդարությունն առանց սիրո մարդուն դարձնում է Դաժան։

Ճշմարտությունն առանց սիրո մարդուն դարձնում է Քննադատամոլ։

Դաստիարակությունն առանց սիրո մարդուն դարձնում է Երկերեսանի։

Միտքն առանց սիրո մարդուն դարձնում է Խորամանկ։

Քաղցրաբարությունն առանց սիրո մարդուն դարձնում է Երեսպաշտ։

Ծանրակշռությունն առանց սիրո մարդուն դարձնում է Անզիջող։

Իշխանությունն առանց սիրո մարդուն դարձնում է Բռնավոր։

Պատիվն առանց սիրո մարդուն դարձնում է Ամբարտավան։

Հարստությունն առանց սիրո մարդուն դարձնում է Ագահ։

Հավատն առանց սիրո մարդուն դարձնում է Մոլեռանդ։

Կա  միայն մեկ  մեծագույն բարեփոխիչ ուժ` Սերը։

Օ любви

Обязанность без любви делает человека Раздражительным

Ответственность без любви делает человека Бесцеремонным

Справедливость без любви делает человека Жестоким

Правда без любви делает человека Критиканом

Воспитание без любви делает человека Двуликим

Ум без любви делает человека Хитрым

Приветливость без любви делает человека Лицемером

Компетентность без любви делает человека Неуступчивым

Власть без любви делает человека Насильником

Честь без любви делает человека Высокомерным

Богатство без любви делает человека Жадным

Вера без любви делает человека Фанатиком

Есть только одна великая преображающая сила – любовь!

Ռուսերենից թարգմանությունը` Նինել Աղանյանի, Քոլեջ, 1-1 կուրս:

Երեք առակ փոքրիկների համար

Մկնիկի սիրտը

Լինում է, չի լինում,  մի փոքրիկ մկնիկ է լինում` շատ դժբախտ, որովհետև վախենում է ամեն ինչից։ Բայց ամենից շատ վախենում է ընկնել կատվի ձեռքը։ Մկնիկը գնում է կախարդի մոտ ու  խնդրում,  որ իրեն կատու դարձնի։ Կախարդը խղճում է մկնիկին և նրան դարձնում է կատու։ Բայց այժմ էլ  այս կատուն սկսում է վախենալ շներից։ Կախարդը նախկին մկնիկին դարձնում է շուն։ Հիմա էլ  նա սկսում է գայլերից  վախենալ: Կախարդը  նրան գայլ է  դարձնում։ Այս անգամ նա սկսում է  շատ վախենալ որսորդներից։ Եվ այստեղ կախարդը հանձնվում է և նրան կրկին մկնիկ է  դարձնում ու  ասում.
-Ոչինչ քեզ չի օգնի, որովհետև քո սիրտը վախկոտ մկնիկի է:
Թարգմանությունը` Նարինե Մակարյանի, 1-1 կուրս
Աղբյուրը

Փխրուն սիրտը

Մի անգամ մի ծեր իմաստուն գնում  է ինչ-֊որ գյուղ և մնում այնտեղ  ապրելու։ Նա սիրում էր երեխաներին և նրանց հետ շատ  ժամանակ էր անցկացնում։ Նաև սիրում էր նվերնել տալ, բայց նվիրում էր միայն փխրուն իրեր։ Ինչքան էլ երեխաները փորձում էին խնամքով լինել,  նրանց նոր խաղալիքները հաճախ էին կոտրվում։ Երեխաները տխրում էին և դառնորեն լալիս։ Անցնում է որոշ ժամանակ,  իմաստունը նորից է նրանց խաղալիքներ նվիրում, բայց այս անգամ` ավելի փխրուն։
Ծնողները չեն դիմանում և հարցնում են նրան.
֊Դու իմաստուն ես ու միայն բարին ես ցանկանում մեր երեխաներին։ Ինչու՞ ես նրանց այդպիսի նվերներ տալիս։ Նրանք ջանում են,  ինչքան  կարող են, բայց խաղալիքները, միևնույնն է, ջարդվում են, և երեխաները լացում  են։ Իսկ այդ խաղալիքներն այնքան գեղեցիկ են, որ անհնար է չխաղալ դրանցով։
֊Կանցնի մի քանի տարի,֊ ժպտալով ասում է իմաստունը,- և ինչ-որ մեկը նրանց կնվիրի իր սիրտը։ Միգուցե սա  կսովորեցնի նրանց  ավելի խնամքով վարվել այդ անգնահատելի պարգևի հետ։
Թարգմանությունը` Մարիաննա Շահբազյանի, 1-1 կուրս
https://pritchi.ru/id_1192

Սկյուռն ու գայլը

Սկյուռը թռչկոտում էր ճյուղից ճյուղ և հանկարծ ընկնում  քնած գայլի վրա։ Գայլը վեր է թռնում և ուզում է  ուտել նրան։ Սկյուռը նրան խնդրում է.
-Թող ինձ։
Գայլն ասում է․
— Լավ, ես կթողնեմ քեզ, միայն դու ասա ինձ` ինչու՞  եք դուք` սկյուռներդ, այդքան ուրախ։ Ես միշտ ձանձրանում եմ, իսկ դուք այնտեղ` վերևում, միշտ խաղում եք և  թռչկոտում։
Սկյուռն  ասում է․
-Նախ` թող  ծառը  բարձրանամ, հետո այնտեղից կասեմ, թե չէ ես քեզանից վախենում եմ։
Գայլը  թողնում է, և սկյուռը բարձրանում է  ծառը և այնտեղից ասում․
-Դու ձանձրանում ես, որովհետև չարացած  ես։ Քո չարությունը սիրտդ այրում է։ Իսկ մենք ուրախ ենք, որովհետև բարի ենք և ոչ մեկին  չարություն չենք անում։
Թարգմանությունը`Մերի Հաջյանի, 2-1 կուրս:
Աղբյուրը
Շարունակելի

 

Ամանորյա իմաստուն առակ

img_20161215_085906

Նոր Տարվա նախօրեին բարեպաշտ կինը նկատում է, թե ինչպես  իր տան մոտով անցնում են երեք ծերունի։ Նա դուրս է գալիս  և առաջարկում նրանց`  իրենց տանը գիշերելու և իր ընտանիքի հետ ընթրելու։
Բայց իմաստունները պատասխանում են.
— Մեզ անվանում են  Հարստություն, Հաջողություն և Սեր: Սովորաբար  մենք երեքով միասին չենք այցելում, գնա և խոսիր  ամուսնուդ հետ, թե մեր երեքից ում կուզենայիք հրավիրել ձեր տուն այս տոնական երեկոյին։
Ամուսինը շատ է ուրախանում  այս նորությամբ և որոշում է տուն  հրավիրել  Հարստությանը։ Կնոջը դուր է գալիս  Հաջողություն անունով ծերունին, բայց նրանց երեխան ծնողներին  խնդրում է  տուն հրավիրել Սեր անունով ծերունուն։
Ծնողները որոշում են  Նոր Տարվա առթիվ նվեր անել երեխային և կատարել նրա ցանկությունը` հրավիրելով Սեր անունով իմաստունին։ Սակայն, հենց որ նա տուն է  մտնում, Հարստությունն ու Հաջողությունը  նույնպես հետևում են  նրան և նստում ընդհանուր սեղանի շուրջ։
— Այդ ինչպե՞ս, — հարցնում են  ծնողները, — չէ որ դուք ասացիք, որ հերթով եք հյուր գնում:
— Այո, — պատասխանում են իմաստունները,- Հարստությունն ու Հաջողությունը սովորաբար գնում են առանձին-առանձին` իրենց հետ չվերցնելով մյուսներին, բայց երբ տուն են հրավիրում Սիրուն, նա իր հետ վերցնում է իր բոլոր ընկերներին` այդ թվում` Հարստությանը և Հաջողությանը:
Թարգմանությունը`1-1 կուրսի սովորող Լիանա Մելիքսեթյանի:
Աղբյուրը

Հին հայկական ամանորյա խոհանոցից

download

Հին հայերի ամանորյա խոհանոցի մասն են կազմել ապուրները,  սպասը և պասուց տոլման, որոնք հաճույքով ուտում էին գյուղի մարդիկ, մասնավորապես տոնական սեղաններին հաջորդած ընդմիջումների ընթացքում: Կային ապուրների բազմաթիվ տեսակներ, որոնց մեծ մասն արդեն մոռացվել է և դուրս  եկել կենցաղից: Գյուղական ապուրներն մեծամասամբ առանց մսի են, բայց շատ օգտակար են, սննդարար ու մարսողական: Դրանցից ամենատարածվածն են եղել մախոխ ապուրը, մալեզ ապուրը, պոչով ապուրը, անուշ ապուրը: Իսկ Ամանորի սեղանը առանց պասուց տոլմայի չէր լինում:
«Հին հայկական կերակրատեսակներ» գրքից՝ մի քանի բաղադրատոմս

 

                              Պասուց տոլմա
Բաղադրությունը

Մեծ գլուխ կաղամբ (թթու դրած)
Կարմիր Լոբի
Սիսեռ
Ոսպ
Աղացած բլղուր
3-4 հատ գլուխ սոխ
Լոլիկի մածուկ
սև և կարմիր պղպեղ, աղ:

Պատրաստման եղանակները

Կաղամբը նախապես բաժանել երկու մասին և դնել աղաջրի մեջ / 3 լիտր ջուր, 150գր. աղ/ մի քանի օր, որպեսզի թթվի:
Բոլոր ձավարեղենները առանձին խաշել, իսկ բլղուրին ավելացնել քիչ տաք ջուր, երբ ջուրը կներծծվի, բլղուրը պատրաստ է: Վերցնել մի մեծ թավա, տապակել սոխը ձեթով, ավելացնել լոլիկի մածուկը, նախապես խաշված լոբին, ոսպը, սիսեռը, բլղուրը, ըստ ճաշակի կարելի է ավելացնել հոնի և սալորի չիր: Այս ամենը համեմել աղով, սև և կարմիր պղպեղներով: Փաթաթել պասուց տոլմաները, տեղադրել կաթսայի մեջ, եփելիս ավելացնել ջուր և եփել այնքան, մինչև կաղամբը կլինի պատրաստ:

                      Մախոխ ապուր
Գարու մանրաձավարը ջրում եփում են: Առանձին թասի մեջ  մի քանի օր առաջ թթված խմորը խառնում են ջրի հետ, խյուս սարքում, հարում են, որից հետո լցնում են եռացող ջրի մեջ և ձավարի վրա: Թողնում են, որպեսզի եփվի, վերջում համեմում են չորացած նանայով: Ուտելիս ավելացնում են նաև սխտոր:

Մալեզ ապուր

Ցորենի ալյուրը մեղմ կրակի վրա բովում  են, որից հետո ավելալացնում են եռացած ջուր, աղ, չորացած նանա, անընդհատ խառնելով` դարձնում են մալեզ: Ուտում են տաք վիճակում:
Նույն ձևով պատրաստում են պանրից մալեզ; Ջրի մեջ բացի բոված ալյուրից ավելացնում են պանիր, լավ խառնում են, մինչև որ դառնում է մալեզ: Վերջում սոխառած են անում, լցնում մալեզի վրա, կրկին եփում, տաք վիճակում ուտում: Համեմունքներից օգտագործում են նանա, սխտոր:

                         Պոչով ապուր կամ արիշտայով ապուր
Այս ուտեստը ամենօրյա չէ, պատրաստում են տոն օրերին և հյուրասիրությունների ժամանակ: Պղնձի մեջ եռացնում են ջուրը, ավելացնում յուղով սոխառած, աղ և կես բաժակ ոսպ: Եփվելուց հետո ավելացնում են տնական արիշտա: Աղացած մսից պատրաստում են կոլոլակներ և լցնում ապուրի մեջ, վերջում` մածնեթանը, լավ խառնում են և թողնում, որ մեղմ կրակի վրա եփվի: Չորացած համեմով, նանայով և սխտորով համեմում են ապուրը և հյուրասիրում:

                                 Անուշ ապուր
Ամանորյա ցանկալի ծիսական կերակուրներից է անուշ ապուրը: Պատրաստելը շատ հեշտ է: Ցորենը լավ եփում են ջրում այնքան, մինչև թանձրանում է, ավելացնում են վարդի հյութ, մեկ-երկու ճաշի գդալ մեղր, ընկույզի մանրացրած միջուկ, նուշ, չամիչ: 5-10 րոպե եփելուց հետո վրան ցանում են աղացած դարչին: Ուտում են սառը վիճակում: