Լավ տրամադրությունը պահպանելու 10 խորհուրդ

20915244_112038926148719_1449347194066426769_n
1.Որպեսզի միշտ ունենաք լավ տրամադրություն , սովորեք վերահսկել ձեզ: Անհիմն բաներից մի նեղացեք, աշխատեք չվիճել մտերիմների հետ, ներեք նրանց: Ներելով` դուք զերծ եք մնում զայրույթից և  վրեժխնդրության  զգացումից, որոնք առաջին հերթին ձեզ են  կործանում:

2.Փորձեք աշխարհին հումորով նայել: Անգամ եթե ձեզ վիրավորել են, կամ հայտնվել եք անհարմար իրավիճակում, միևնույն է` ժպտացեք և ասեք ինքներդ ձեզ. «Սա էլ կանցնի»:

3.Մի նստեք տանը` զայրանալով աշխարհի վրա: Կարող եք չկասկածել. փողոցում, ընկերների և ծանոթների շրջապատում վատ տրամադրություն չի լինում. ապացուցված է:

4.Ձեր կյանք մտցրեք նորություններ: Իմաստունները խորհուրդ են տալիս` ժամանակ առ ժամանակ փոխել հաստատուն սովորությունները, օրինակ՝ ձեռք բերել նոր հոբբի կամ փոխել հագուստի ոճը: Թարմացրեք զգեստապահարանը: Ոչինչ այնքան դրականորեն չի կարող ազդել տրամադրության վրա, ինչքան շրջապատի ուշադրությունը:

5.Սովորեք թուլանալ: Որևէ ձանձրալի աշխատանք կատարելիս  ինչ-որ հետաքրքիր բանի մասին մտածեք, օրինակ՝ ընկերների կամ սիրելի մարդու հետ սպասվող հանդիպման մասին: Նաև հիշեք մի այսպիսի հրաշքի մասին, ինչպիսին անուշաբույր լամպն է. եթերային յուղեր, որոնք դրական ազդեցություն ունեն տրամադրության և հոգեվիճակի  վրա. մանդարին, նարինջ, կիտրոն, թուրինջ, բերգամոտ:

6.Զբաղվեք լողով: Ջուրը մարմնին օգնում է հանգստանալ և թուլանալ, բարձրացնում է կորովությունն ու  տրամադրությունը: Բացի այդ լողի ժամանակ  դժբախտ դեպքերի և վնասվածքների հավանականությունը համեմատած սպորտի շատ ձևերի նվազագույն է:

7.Կանգ առեք և նայեք ձեր շուրջը. երբեմն մարդիկ հայտվում են ծուղակում միայն այն պատճառով, որ ժամանակ չեն գտնում մտածելու` արդյո՞ք ճիշտ Ճանապարհով են գործում:  Անհրաժեշտ է ժամանակին կարգի բերել մտքերը, նպատակները, հարաբերությունները այնպես, ինչպես պարբերաբար բնակարանում ենք մաքրություն անում:

8.Վերաբերվեք կյանքին ավելի պարզորեն: Կյանքում միշտ սխրագործության տեղ կա, սակայն միշտ չէ, որ դրանով հեռուն ես գնում: Փորձեք կենտրոնանալ այն բանի վրա, թե ինչ եք անում այդ պահին: Հաճախ հենց դա է խթանում հաջողությանը: Ուրախացեք նույնիսկ փոքր հաջողություններով և ձեռքբերումներով:

9.Պահպանեք հեռանկարի զգացողությունը: Կյանքում կան գործողություններ, և այն, ինչը այսօր ողբերգություն է թվում, հնարավոր է` վաղը ժպիտ բերի:  Իզուր չէ, որ ասում են. «առավոտը երեկոյից իմաստալի է»:

10.Եթե ցականում եք պառկել անկողնում և թախծել, ավելի լավ է չտրվեք դրան. սովորաբար այն քաշում է  դեպի հուսալքության ձագարափոսը: Շարժվեք, և  ձեր զգացմունքները կդառնան ավելի շարժունակ: Ֆիլմ դիտեք, զբաղվեք մաքրությամբ: Սա ամենաարդյունավետ միջոցն է սաղմնային վիճակում ընկճախտը կանխելու համար:

Թարգմանությունը  Քոլեջի սովորող` Անուշիկ Աղաջանյանի:

Աղբյուրը

Реклама

Կորած դրամապանակը

Image-1-210x210
Կար-չկար մի հարուստ առևտրական կար: Որքան շատ էր նա փող հետ գցում, այնքան ավելի ժլատ էր դառնում: Ամբողջ օրը միայն մտածում էր, թե ինչպես գոյատևի  և սնդուկի մեջ  ոսկեդրամներ ավելացնի:
Մի անգամ նա ոչխարների հոտ է գնում և այն վաճառում մեծ գնով: Ուրախ, լիքը դրամապանակը գրպանում, առևտրականը շուկայից տուն է վերադառնում: Եվ ինչպես կարող էր նա չուրախանալ:
– Այս գումարով ես նորից ոչխար կգնեմ ու կվաճառեմ ութ հարյուրով: Նորերը կգնեմ և նորից կրկնակի կվաճառեմ,- մտածում էր ագահ առևտրականը և այնպես է ընկնում երազանքների գիրկը, որ գրպանից գցում է դրամապանակը:

Читать далее

Ծաղրածուն

21317628_448264125558139_8506573934466619882_n

Ես ծաղրածու եմ ծերացած,
Ես կորցրել եմ դերս անվերադարձ,
Էլ ինձ չեն սպասում բեմերում,
Էլ ինձ չեն ծափահարում:

Բայց մնացել եմ ես ծաղրածու,
Դեմքիս ներկերն են դա հուշում:
Կրկին նկարում եմ այն լայն ժպիտը,
Կրկին կպցնում եմ կլոր քիթը:

Եվ ներկում եմ աչքերիս շուրջը,
Եվ հագնում եմ գույնզգույն հագուստը,

Կոշիկներս էլի մեծ են ու փափուկ,
Ձեռքերիս էլ կա ձեռնոց հատուկ:

Ես դեռ դերասան եմ մնացել,
Ու դերիս չեմ դավաճանել:
Ես խաղում եմ կյանքի բեմում,
Ու իմ խաղից չեմ հոգնում:

Այս ներկած աչքերի խորքում,
Ոչ ոք արցունքներս չի նկատում:
Այս լայն ժպիտի ներսում,
Ոչ ոք թախիծս չի տեսնում:

Ձեռնոցի տակ կոշտուկներս են բազում,
Իսկ հագուստս կորացած մեջքս է թաքցնում…

Բանաստեղծության հեղինակ` Քոլեջի 2-րդ կուրսի սովորող Մարիամ Գալստյան

Երեք իմաստուն կարճ առակ կյանքի մասին

22008166_509205819450126_6750532789769638049_n
Ծառի բունը

Ճանապարհի կողքին կանգնած էր չորացած ծառը: Մի անգամ`գիշերը, ծառի մոտով անցնում է գողը և վախենում` մտածելով, թե դա իրեն հետևող ոստիկանն է: Հետո անցնում է սիրսհարված պատանին, նրա սիրտը ուրախությունից սկսում է արագ բաբախել: Ծառին ընդունելով որպես իր սիրեցյալ` արագացնում է քայլերը դեպի նա: Իսկ հեքիաթներից վախեցած երեխան, տեսնելով ծառը, լացում է. ծառը նրան ուրվական է թվում:
Ծառի մոտով անցնող  յուրաքանչյուրին այն տարբեր բաներ է թվում: Սակայն, բոլոր դեպքերում ծառը մնում է ծառ:
Մենք աշխարհը տեսնում ենք այնպիսին, ինչպիսին մենք ինքներս ենք:

Եղիր երջանիկ
Ճանապարհին կանգնած էր աղքատ մարդը և ողորմություն էր խնդրում: Կողքով անցնող ձիավորը մտրակով հարվածում է նրա դեմքին: Աղքատը, նայելով հեռացող ձիավորի հետևից, ասում է.
-Երջանիկ եղիր:
Գյուղացին, որը դրա ականատեսն էր, լսելով այդ խոսքերը, հարցնում է.
-Մի՞թե դու այդքան հլու ես:
-Ոչ, -ասում է աղքատը,-պարզապես եթե ձիավորը երջանիկ լիներ, նա իմ դեմքին չէր հարվածի:

Դժգոհ մարդիկ
Մարդն ընկնում է դրախտ: Նայում է, տեսնում` բոլոր մարդիկ երջանիկ են, ուրախ, ազնիվ, բարյացակամ: Իսկ շուրջբոլորը` ինչպես սովորական կյանքում:  Քայլում է, շրջում է, և իրեն դուր է գալիս: Հարցնում է հրեշտակապետին.
-Իսկ կարելի՞ է տեսնել, թե ինչ է դժոխքը: Թեկուզ մի աչքով:
-Լավ, գնանք, ցույց տամ:
Գալիս են դժոխք: Մարդը նայում է, առաջին հայացքից կարծես ամեն ինչ նույնն է, ինչ որ դրախտում, նույն սովորական կյանքն է, բայց մարդիկ չար են, վիրավորված, երևում է, որ նրանց համար վատ է այդտեղ:
Նա հարցնում է հրեշտակապետին.
-Կարծես այստեղ ամեն ինչ նույնն է, ինչ որ դրախտում: Ինչու՞ են մարդիկ այսպես դժգոհ:
-Որովհետև նրանք մտածում են , որ դրախտում ավելի լավ է:

Թարգմանությունը` 1-ին կուրսի սովորողների:
Աղբյուրը

Դեռ ժամանակը չէ

20915244_112038926148719_1449347194066426769_n

Առակ Օշոյի փոխադրմամբ

Բուխարայի թագավորը, տեսնելով կյանքի ունայնությունը, թողնում է  իր թագավորությունը և ուղևորվում Աֆղանստան, որպեսզի դառնա հոգևոր առաջնորդ:
Առաջինը, որ ուսուցիչը հանձնարարում է  նրան,  աշակերտների սենյակները մաքրելն է: Այնտեղ  շատ աշակերտներ կային` և աղքատ, և հարուստ, բայց երբեք  որևէ թագավոր չէր եղել: Բոլորը խղճում են  նրան. ժամանակին թագավոր էր, իսկ այժմ պետք է մաքրի սենյակները, կատարի այնպիսի աշխատանք, որը նախկինում չի արել: Աշակերտները  ոչինչ չեն ասում, բայց մի օր չեն կարողանում  զսպել իրենց զգացմունքները. « Ցավալի է, որ այս մարդը ստիպված  է կատարել այդ աշխատանքը: Նա այնքան լավն է, բարի և հեզաբարո, այդպիսի հրաշալի մարդը  ինչու՞ պետք է զբաղվի այդ աշխատանքով»:
Եվ նրանք գնում են  ուսուցչի մոտ ու ասում.
— Ուսուցիչ, այդ աշխատանքը չե՞ք հանձնարարի մեզանից որևէ մեկին: Մեզ ցավ է պատճառում` տեսնելով, թե ինչպես է այդ մարդը, ով ժամանակին թագավոր էր և ապրում էր  պալատներում, այժմ  սենյակներ է մաքրում:
— Իմ աշակերտներ, — պատասխանում է  ուսուցիչը, — դուք  պետք է սպասեք: Ես չեմ կարծում, որ ժամանակն արդեն անցել է:
Աշակերտներն  ասում են.
— Դա մեզ  մեծ ցավ է պատճառում:
— Լավ, — ասում է ուսուցիչը, — ես ձեզանից մեկին կհանձնարարեմ, թե ինչ անի, հետո  կտեսնենք:
Մի անգամ այդ մարդը, որը երբեմնի  թագավորն էր, աղբով լի զամբյուղը տանելիս աշակերտներից մեկն այնպես է  հրում , որ զամբյուղն  ընկնում է  ձեռքից, աղբը թափվում է հատակին: Նա նայում է այդ աշակերտին և ասում.
— Այ, եթե ես լինեի այն, ինչ եղել եմ առաջ,  քեզ ցույց կտայի, թե ինչ է նշանակում սխալ  թույլ տալը:
Հետո   հավաքում է աղբը և հեռանում : Այդ մասին հաղորդում են  ուսուցչին, և նա ասում է.
— Մի՞ թե ես ձեզ չեմ ասել, որ դեռ ժամանակը չէ:
Որոշ ժամանակ անց  ևս մեկ աշակերտ նման  քայլ է անում, և այն, ով մի ժամանակ թագավոր էր, որոշ ժամանակ կանգնում է, նայում նրան` ցանկանալով ինչ-որ բան ասել, բայց լռում է:
Ուսուցչին կրկին հաղորդում են  կատարվածը, նա ասում է.
— Դեռ ժամանակը չէ:
Նույնը կատարվում է երրորդ անգամ: Այս անգամ  մարդն անգամ գլուխը  չի բարձրացնում.  շարունակում է  զբաղվել իր աշխատանքով: Այդ ժամանակ ուսուցիչն ասում է.
—  Արդեն եկել է ժամանակը:
Կարող եք հարցնել. «Մի՞թե  թուլություն չէ  այդքան պասիվ լինելը»: Այո, եթե մարդը թուլությունից է պասիվ,  դա թուլակամություն է: Իսկ եթե մարդը պասիվ է խորիմաստության պատճառով, այդ դեպքում դա զորություն  է, որովհետև մեծ ուժ է հարկավոր, որպեսզի նա իշխի ինքն իրեն:
Առակի թարգմանությունը ռուսերենից` Քոլեջի սովորող Անուշ Աղաջանյանի:
Աղբյուրը

 

 

Երազողը

10400254_175410176170508_4676666894441171668_n
Ասորական առակ
Մի տղամարդ ուներ շատ գեղեցիկ կին, սակայն չուներ երեխաներ: Երբ մի քանի տարի անց կինը հղիանում է , ամուսինները շատ ուրախանում են և խնդրում են Աստծուն, որ իրենց տղա պարգևի:
-Կարող եմ քեզ խոստանալ — ասում է ամուսինը կնոջը,- որ դու տղա կունենաս, ոչ թե աղջիկ: Նա  մեզ շատ ուրախություններ կպարգևի և, երբ մեծանա, մենք նրանից մեծ օգուտ կստանանք: Ես ուզում եմ նաև տղայիս գեղեցիկ անուն տալ:
Սակայն կինը առարկում է.
-Մի շտապիր ժամանակից շուտ ուրախանալ, կարող է քեզ հետ պատահել այն, ինչը պատահեց այն մարդու հետ, ով ձիթայուղով ու մեղրով լի սափոր ուներ:
— Իսկ ի՞նչ եղավ նրա հետ, — հարցնում է տղամարդը:
Եվ կինը պատմում է  հետևյալ պատմությունը.
«Կար, չկար մի մարդ կար,  ով ամեն օր հարուստի տանը վարձատրվում էր  մեղրով ու ձիթայուղով: Դրանով  նա սնվում էր, իսկ մնացորդները լցնում էր սափորի մեջ  և պահում տան մի անկյունում: Վերջապես այդ սափորը ծայրեիծայր լցվում է  մեղրով և ձիթայուղով:
Մի անգամ այդ  մարդը,  պառկած  սափորի մոտ,  ձեռքին բռնած գավազանը` բարձրաձայն երազում էր.
— Կսպասեմ` մինչև մեղրի և ձիթապտղի գները կբարձրանան, կվաճառեմ և այդ գումարով այծեր կգնեմ: Նրանք շատ արագ կբազմանան: Կվաճառեմ դրանք, կգնեմ ցուլ, կստեղծեմ փոքրիկ տնտեսություն: Կվարձեմ գյուղացիների, նրանք կվարեն, կցանեն, ես էլ բերքից կհարստանամ և կարողության տեր կդառնամ: Կգնեմ գեղեցիկ տուն,  ձեռք կբերեմ ստրուկներ և ստրկուհիներ, կամուսնանամ գեղեցկուհու հետ: Նա կհղիանա, ինձ տղա կպարգևի, նրան գեղեցիկ անուն կտամ: Բայց եթե բարկացնի, ես նրան կպատժեմ: Իսկ եթե ինձ չլսի, ես նրան այս գավազանով կծեծեմ:
Այսպիսի երազանքներով տարված` նա  գավազանով ուժեղ հարվածում է սափորին` երևակայելով` իբր տղային է պատժում և ջարդում է սափորը:
Մեղրի և ձիթայուղի թանձր շիթը հոսում է այդ մարդու դեմքով, իսկ ինքն այդպես մնում է ձեռնունայն:
Թարգմանությունը` Անի Տեր-Ղազարյանի, 1-ին կուրս:

.Աղբյուրը

 

Հնարավորություն

15203113_350428958668628_325264462550293381_n
Մի աղջիկ կանգնած էր բարձրահարկ շենքի տանիքին: Ամուսնու դավաճանության պատճառով նա  ուզում էր կյանքին վերջ տալ: Որոշ ժամանակ համարձակություն չունենալով` այնուամենայնիվ  նա  քայլ արեց: Նա շատ արագ ընկնում էր ներքև, և մահվան վախը լցվել էր սիրտը: Հանկարծ նա զգաց, որ ինչ- որ մեկի գրկում է: Բացելով աչքերը` տեսավ հրեշտակին, որն իրեն պահում էր  ձեռքերում:
-Ինչու՞ թույլ չտվեցիր ընկնել, — զայրացած հարցրեց աղջիկը:
-Ես քեզ բաց կթողնեմ, երբ որ  համաձայնես մեռնել՝ հասկանալով, որ երկրի վրա քեզնից ոչ մի հիշողություն ու ոչինչ չի մնա:
-Ինչպե՞ս — զարմացած հարցրեց աղջիկը:
-Դու չունես երեխաներ, ովքեր հիշեն քեզ,  ունես մայր, ով արդեն ծեր է և շուտով կմահանա: Իսկ մնացածը. նրանք  երկար չեն հիշի քեզ…
-Իսկ իմ ամուսի՞նը: Նա իրեն իմ մահվան մեջ կմեղադրի, ու եթե նրան ողջ կյանքում հետապնդի խղճի խայթը, նա կհիշի ինձ:
-Նման բան չի լինի, նա չի սիրում քեզ, որովհետև երջանիկ է ուրիշի հետ: Նա կարճ ժամանակ կմեղադրի  իրեն, հետո կմոռանա  քեզ:
-Լավ, ես հավատում եմ քեզ: Բայց ես ունեմ իրեր, լուսանկարներ:
— Քո բնակարանը մի տարի հետո  կհրդեհվի, և  քո բոլոր իրերը  կվերածվեն  մոխրի:
— Բայց իմ ընկերներն ունեն իմ լուսանկարները:
— Դու չունես  ընկերներ, —  բավականին սառն  առարկեց հրեշտակը:
— Բայց  իմ ծանոթները … ես ունեմ դպրոցական ընդհանուր լուսանկարներ:
Հանկարծ հրեշտակը սկսեց ձեռքերը թուլացնել :
-Դու ինձ բաց ես թողնում, որովհետև ես քեզ համոզեցի , որ ինձանից հետո հիշողություննե՞ր կմնան, — ծաղրանքով հարցրեց  աղջիկը:
-Ոչ: Պարզապես դու կառչում ես թելիկներից,  այնպես ես  ինձ համոզում, որ ես թողնում եմ` մեռնես, այն դեպքում, երբ ուրիշները կառչում են աննշան հնարավորություններից` ապրելու համար: Ես չեմ ուզում քեզ վրա ծախսել այս ակնթարթները,  որոնց ընթացքում  ես կարող եմ օգնել ուրիշներին: Ես ուզում եմ մարդկանց հնարավորություն տալ ապրելու, այլ ոչ`  մեռնելու:
Աղբյուրը