Երկու առակ ընկերասիրության մասին

Երկու ընկեր անապատում

Երկու ընկեր գնում էին անապատով: Նրանք վիճեցին, և նրանցից մեկը ապտակեց մյուսին: Վերջինս ցավ զգաց, բայց ոչինչ չասելով՝ գրեց ավազին. «Այսօր ամենալավ ընկերս  ապտակեց ինձ»:
Նրանք շարունակեցին ճանապարհը և գտան մի օազիս, որտեղ ցանկացան լողանալ: Ապտակ ստացածը քիչ էր մնում խեղդվեր, բայց ընկերը փրկեց նրան: Երբ ուշքի եկավ,  քարին գրեց. «Այսօր իմ ամենալավ ընկերը փրկեց իմ կյանքը»:
Ընկերը, ով ապտակել էր և ընկերոջ կյանքն էր փրկել, հարցրեց մյուսին.
-Երբ ես քեզ նեղացրի, դու դա գրեցիր ավազին, իսկ հիմա գրում ես քարին, ինչու՞:
Ընկերը պատասխանեց.
-Երբ որևէ մեկը մեզ նեղացնում է, մենք պետք է դա ավազին գրենք, որպեսզի քամիները կարողանան մաքրել, բայց երբ ինչ-որ լավ բան ենք անում,  պետք է փորագրենք քարին, որպեսզի ոչ մի քամի այն չսրբի:
Սովորիր վիրավորանքները գրել ավազին, իսկ ուրախությունները փորագրիր քարին:
Աղբյուրը

Այգեպանն ու նամակը

Մի օր մեկուսացված կալվածքում  աշխատող այգեպանը  նամակ է ստանում  ընկերոջից. Նրանք վաղուց չեն հանդիպել, և ահա ընկերը  լուր է  ուղարկում: Ուղերձը հաղթահարել է սարեր, գետեր, շատ ամիսներ` անձրևների ու տոթի միջով և  հասել է  հասցեատիրոջը: Այգեպանը, երբ ստանում է, չափազանց ուրախանում է: Նամակ կարճ էր, ու այնտեղ ասվում  էր. «Ես պարտեզում ջրում եմ ծաղիկները»: Այգեպանը ընկնում է սարսափելի հուզմունքի մեջ: Օրերով թափառում է այգում, ինչպես  կույր. չի կարողանում  մտածել ոչ մի աշխատանքի մասին և ընդհանրապես ոչ մի բանի մասին,  բացի նամակից: Նա մտածում է միայն արժանի պատասխանի մասին: Ցանկանում է պատմել շատ բաներ, ինչպես նաև հարցուփորձ անել:  Հասցնել գլխավորն  ու  չմոռանալ   կարևոր մանրուքները , փոխանցել  իր ներկա կյանքի բույրերն ու ընկերոջ ուղերձի հետ կապված ուրախությունը:  Մի քանի շաբաթ այգեպանը նամակ է գրում: Վերջապես այն պատրաստ է: Այնտեղ գրված է. «Ես էլ եմ ջրում  ծաղիկներ»: Այգեպանը նամակը  ուղարկում է  երկար ճամփորդության եւ գոհ  վերադառնում  իր առօրյա գործերին:
Աղբյուրը
Թարգմանությունը` Քոլեջի թարգմանիչների խմբի:

Գործնական միջոցառումների կազմակերպման առանձնահատկությունները

  Խորհրդակցություններ

Ղեկավարի ամենօրյա գործունեության մեջ առանձնահատուկ տեղ ունեն այսպես կոչված «պրոտոկոլային» միջոցառումները, մասնավորապես խորհրդակցությունները:
«Պրոտոկոլը» ֆրանսերեն բառ է, որը նշանակում է բոլորի կողմից ընդունված կանոնների ամբողջություն: Այդ թվում նաև արարողակարգային բնույթի, որոնց սովորաբար հետևում են պաշտոնական շփումների ընթացում:
Խորհրդակցությունը ղեկավարի գործնական հանդիպումն է կազմակերպության երկու և ավելի աշխատակիցների հետ: Այսպիսով, խորհրդակցությունը միակողմանի միջոցառում է: Երկկողմանի միջոցառման առավել բնորոշ օրինակ են հանդիսանում բանակցությունները:
Երեք և ավելի կողմերի բանակցություններն արդեն համարվում են բազմակողմ: Читать далее

Գայլերի ոհմակն ու երեք որսորդները

Առակ ընկերասիրության մասին

Գայլերի ոհմակում Ծեր Առաջնորդը որոշում է իրեն հետևորդ գտնել:Նա մոտենում է ամենաուժեղ ու ամենահամարձակ գայլին և ասում.
– Ես ծերանում եմ, այդ իսկ պատճառով նշանակում եմ քեզ ոհմակի Նոր Առաջնորդ: Բայց դու պետք է ապացուցես, որ արժանի ես դրան:  Վերցրու լավագույն գայլերին քեզ հետ և գնա որսի ու սնունդ հայթայթիր ողջ ոհմակի համար:
– Լավ,- ասաց գայլը և վեց գայլերի հետ գնաց որսի:
Մի ամբողջ օր նրանք չկային : Եվ երբ եկավ գիշերը, առաջնորդը տեսավ յոթ գայլերին՝ հպարտ իրենց կերը բերելիս: Բոլորը ողջ էին և անվնաս:
– Պատմի´ր ինձ` ինչպես  եղավ  ամենը, – խնդրեց Հին Առաջնորդը:
–  Օ~, դա հեշտ էր: Մենք փնտրում էինք ավարը, իսկ հետո տեսանք տասը որսորդի՝ որսից գալիս: Մենք հարձակվեցինք նրանց վրա, պատառ-պատառ  արեցինք,  իսկ որսը մեզ վերցրինք:
– Կեցցե՛ս, վաղը նորից կգնաս:
Հաջորդ օրը վեց գայլերն ու Նոր Առաջնորդը նորից գնացին որսի:
Նրանք չերևացին ո´չ երեկոյան, ո´չ գիշերը, ո´չ էլ նույնիսկ հաջորդ առավոտյան: Եվ ահա ցերեկը հորիզոնում երևաց մի ուժասպառ գայլ:  Նոր Առաջնորդն էր՝ ամբողջությամբ արյան մեջ կորած,  գզգզված մորթիով, կաղ և հազիվ ողջ մնացած:
– Ի՞նչ է պատահել,- հարցրեց Ծեր Առաջնորդը:
– Մենք գնացել էինք անտառի խորքը և երկար ավար էինք փնտրում, հանկարծ տեսանք երեք որսորդի՝ որսի գնալիս: Մենք հարձակվեցինք նրանց վրա, բայց նրանք մեզնից ուժեղ դուրս եկան: Նրանք սպանեցին իմ բոլոր մարտիկներին, իսկ ես հազիվ փրկվեցի:
– Բայց  ինչպե՞ս,- զարմացավ Ծեր Առաջնորդը,- երեկ դուք հեշտությամբ հաղթեցիք տասը որսորդի, իսկ այսօր չկարողացաք երեքին հաղթել:
– Այո,  բայց երեկ  ընդամենը  խումբ էր՝ տասը որսորդից կազմված, իսկ այսօր նրանք երեք լավագույն ընկերներ էին:

Առակը թարգմանեց  2-րդ կուրսի սովորող Պայծառ Հարությունյանը:
Աղբյուրը

Երկու առակ

                           Իսկ հետո՞

Ունայնությունը գալիս է մի իմաստունի մոտ և ասում.
-Արի ընկերանանք, և քեզ համար կանեմ, ինչ ուզես:
-Եվ ի՞նչ կանես դու ինձ համար,- անհամբերությամբ հարցնում է իմաստունը:
-Կօգնեմ` դառնաս գիտությունների թեկնածու:
-Իսկ հետո՞:
-Հետո` բժիշկ:
-Ասենք թե, հետո՞:
-Հետո  կդառնաս պրոֆեսոր, ակադեմիկոս, ու բոլորը կսկսեն քեզ հարգել և մեծարել:
-Իսկ հետո՞:
-Դե, հետո կծերանաս:
-Հետո ինչ, իմ փառքը կապրի ինձանից հետո ընդամենը տասը տարի, հարյուր տարի հետո ոչ մեկը անունս չի էլ հիշի, իսկ հազա՞ր տարուց, իսկ միլիո՞ն տարուց: Ուրիշ էլ ի՞նչ կտաս ինձ:
Ունայնությունը նայում է իմաստունին և հոգոց հանելով գնում է փնտրելու մեկին, ով, չմտածելով այս ամենի մասին, կընկերանա իր հետ:
Թարգմանությունը`  Մարիամ Գալստյանի, Քոլեջ , 1-ին կուրս

                                      Երկու հրեշտակ
Երկու հրեշտակ կային, մեկը միշտ հանգստանում էր ամպերում, իսկ մյուսն անդադար երկրից թռչում էր Աստծու մոտ:
Մի անգամ հանգստացող հրեշտակը հարցնում է աշխատող հրեշտակին.
-Ինչու՞ ես դու այդքան շատ երկրից գալիս Աստծու մոտ:
-Ես  Աստծուն բերում եմ աղոթքներ, որոնք սկսվում են «ՕԳՆԻՐ, ԱՍՏՎԱԾ….» տողերով: Իսկ դու ինչու՞ ես միշտ հանգստանում :
-Ես բերում եմ աղոթքներ «ՇՆՈՐՀԱԿԱԼ ԵՄ, ԱՍՏՎԱԾ…» տողերով,- պատասխանում է հանգստացող հրեշտակը:
Թարգմանությունը` Անի Տեր-Ղազարյանի, Քոլեջ, 1-ին կուրս

 

 

Շատ հետաքրքիր մի պատմություն

Մի մարդ նստեց Վաշինգտոնի մետրոյի կայարանի մոտ և սկսեց ջութակ նվագել: Հունվարյան ցուրտ առավոտ էր:  Նա Բախի ստեղծագործություններից   նվագեց  վեց հատված, որը տևեց մոտ 45 րոպե: Այդ  ընթացքում, քանի որ պիկ ժամ էր, մետրոյի կայարանումանցուդարձ էին անում հազարավոր մարդիկ, որոնցից շատերը գնում  էին  աշխատանքի: Երեք րոպե անց միջահասակ մի  մարդ նկատեց, որ այնտեղ երաժիշտ է նվագում: Նա դանդաղեցրեց  քայլերը, կանգնեց մի քանի վարկյան, իսկ հետո շտապեց, որ հետ չմնա գրաֆիկից: Մեկ րոպե անց  ջութակահարը ստացավ իր առաջին դոլարանոց թեյավճարը. մի կինը դրամ գցեց` առանց կանգնելու:

Մի քանի րոպե անց  ինչ-որ մեկը հենվեց պատին` նրան լսելու, բայց հետո նայեց  ժամացույցին և շարունակեց ճանապարհը: Պարզ էր` նա ուշանում էր աշխատանքից: Միակը, ով ամենամեծ ուշադրությունը դարձրեց, 3 տարեկան տղան էր: Մայրը քաշեց նրան, շտապեցրեց, բայց երեխան կանգնեց` հայացքը ջութակահարին: Վերջապես մայրը ուժեղ քաշեց  նրան, և երեխան շարունակեց իր քայլերը` անընդհատ հետ նայելով: Նույնը արեցին մի քանի երեխաներ: Սակայն բոլորի ծնողներն, առանց բացառության, ստիպում էին, որպեսզի երեխաները կանգ չառնեն: : 45 րոպե երաժիշտը նվագում էր, և միայն  6 մարդ կանգնեց  որոշ ժամանակով: Մոտ 20 հոգի նրան գումար տվեց առանց կանգնելու` շարունակելով քայլել: Նա հավաքեց  32 դոլլար: Երբ վերջացրեց նվագելը,  լռություն տիրեց, և  ոչ ոք չնկատեց դա: Ոչ ոք չծափահարեց, ոչ էլ  ճանաչեց նրան: Ոչ ոք չգիտեր ,որ ջութակահարը Ջոշուա Բելլն էր`աշխարհի լավագույն երաժիշտներից մեկը։ Նա նվագում էր ամենաբարդ ստեղծագործություններից մեկը` իր 3,500,000 դոլլարանոց ջութակով։ Երկու օր առաջ Ջոշուա Բելը Բոստոնի թատրոնում համերգ էր տվել, և սովորական տոմսն արժեր 100 դոլլար։

Սա իրական պատմություն է։ Մետրոյի կայարանում  Ջոշուա Բելի գաղտնի նվագը Վաշինգտոնի Փոստի կողմից կազմակերպված սոցիալական փորձ էր` ըմբռնման, ճաշակի և մարդկային առաջնահերթության մասին։ Ուրվագիծն այսպիսին էր` սովորական վայրում` անսպասելի ժամին: Արդյո՞ք մենք ընկալում ենք գեղեցիկը։ Արդյո՞ք մենք գնահատում ենք այն։ Արդյո՞ք մենք ճանաչում ենք տաղանդին անսպասելի իրավիճակում։ Այս փորձի եզրակացությունը կարող է մեկը լինել`  եթե դուք չունեք ժամանակ, թեկուզ մեկ  րոպե` կանգնելու և լսելու աշխարհի ամենալավ երաժիշտներից մեկին, ով նվագում  է աշխարհի ամենալավ երաժշտությունը, ինչքան բան եք կորցնում:

Անգլերենից  թարգմանությունը` Քոլեջի թարգմանիչ-գործավարների խմբի:

Աղբյուրը

Տուվալուում սպասվում է երկրաշարժ

Հարավային Խաղաղ օվկիանոսի կղզիների մի խումբ անհետացման վտանգի տակ է: Տուվալուն շուտով կդառնա առաջին անբնակ երկիրը, քանի որ կլիմայի փոփոխման հետ  բարձրանում է ծովի մակարդակը:
Տուվալուն իր հարևան Ֆիջիից 1050 կիլոմետր դեպի հյուսիս է գտնվում: Չնայած նրա անունը թարգմանաբար «Ութ կղզիներ» է նշանակում, բայց այն ընդգրկում է ինը կղզի: Այս երկիրը փոքրությամբ  չորրորդն  է աշխարհում Մոնակոյից, Վատիկանից և Նաուռույից հետո: Ամեն ամառ Տուվալուն ենթարկվում է մրրիկների և փոթորիկների հարվածներին : Այս փոթորիկները վերջերս ավելի հաճախակի են դարձել և սկսել են սպառնալ մարդկանց կյանքին ու ավերել շենքերն ու տները, ոչնչացնել կղզու շրջակայքում  ապրող  ծովի ձկներին: Սա շատ լուրջ խնդիր է, որովհետև ձկները սննդի կարևոր աղբյուր են մարդկանց համար: Ծովի մակարդակի բարձրացումը, որը գլոբալ տաքացման հետևանք է, աղի է դարձնում նաև  ստորերկրյա ջրերը: Ծովի ջուրը միակ քաղցրահամ ջրի աղբյուրն է մարդկանց և կենդանիների համար: Իհարկե, Տուվալուի ջերմոցային գազերի արտանետումները  քիչ են, որովհետև այն փոքր երկիր է, չնայած  Տուվալուի կառավարությունը  սկսել է ջերմոցային գազերի նվազեցման   նոր նախագիծ: Բայց դա չի փոխի  իրավիճակը, և ի վերջո տուվալուցիները ստիպված կլինեն լքել իրենց կղզիները:
Նոր Զելանդիան համաձայնել է ամեն տարի ընդունել  75 ներգաղթյալ, բայց Տուվալուում այս պահին ապրում է 9000 մարդ: 2001թ. Ավստրալիայի կառավարությանը խնդրեցին ընդունել Տուվալուից գաղթածներին, որը մերժվեց:
Ի վերջո ու՞ր է գնալու Տուվալուի բնակչությունը:

Անգլերենից  թարգմանությունը` Քոլեջի թարգմանիչ-գործավարների խմբի:

Աղբյուր

Գործարարն ու ձկնորսը

Օրերից մի օր մի գործարար կանգնած մի գյուղակի կառանացցի վրա նայում է, թե ինչպես մի ձկնորս, իր փոքրիկ նավակում նստած, բռնում է մի մեծ թյունոս (ձուկ) : Գործարարը շնորհավորում է ձկնորսին հաջող որսի համար և հարցնում, թե որքան ժամանակում  է  նման ձուկ որսում:
— Ամենաշատը մի քանի ժամում, – պատասխանում է ձկնորսը:
— Իսկ ինչու՞ ավելի երկար ժամանակ ծովում չմնացիր, որ ավելի շատ ձուկ որսայիր:
— Մեկ ձուկը բավական է, որ հոգամ  իմ ընտանիքի  վաղվա օրը, – պատասխանում է ձկնորսը:
— Իսկ ինչպե՞ս ես անցկացնում օրվա մնացած ժամանակը, – չի դադարում իր հարցուփորձը գործարարը:
— Քնում եմ մինչև ճաշ, այնուհետև մի երկու ժամ ձուկ եմ որսում, հետո խաղում եմ երեխաներիս հետ: Այդ ամենից հետո կնոջս հետ մեզ համար ետճաշյա հանգիստ ենք կազմակերպում, գնում եմ գյուղում զբոսնելու, իսկ երեկոյան ընկերներիս հետ գինի եմ խմում և կիթառ նվագում: Ինչպես տեսնում ես`  վայելում եմ կյանքս, – բացատրում է ձկնորսը:
— Ես Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտ եմ, – ասում է գործարարը,- ես կօգնեմ քեզ, դու ամեն ինչ սխալ ես անում. դու պետք է ամբողջ օրը ձուկ որսաս ու գնես ավելի մեծ նավակ:
— Հետո՞, – հարցնում է ձկնորսը:
— Հետո դու կկարողանաս ավելի շատ ձուկ որսալ և ձեռք կբերես մի քանի նավակ, նույնիսկ՝ նավ, և մի գեղեցիկ օր գուցե նավատորմ ունենաս:
— Հետո՞:
—Հետո դու այլևս չես վաճառի ձուկդ միջնորդին,  ինքդ կհանձնես գործարան և եկամուտդ ավելացնելով՝ կբացես սեփական գործարանդ:
— Իսկ հետո՞:
— Հետո դու կհեռանաս այս խուլ գյուղից և կտեղափոխվես մի մեծ քաղաք և, միգուցե, մի օր դու կբացես մեշ  գրասենյակ և կլինես դրա տնօրենը:
— Ի՞սկ որքան ժամանակ է անհրաժեշտ դրա համար:
— 15-20 տարի:
— Իսկ ի՞նչ կլինի հետո:
— Իսկ հետո,- ծիծաղելով պատասխանում է գործարարը,- կլինի ամենահաճելին. դու կկարողանաս վաճառել քո ընկերությունը մի քանի միլիոնով և հարստանալ:
— Իսկ հետո՞:
— Հետո դու կարող ես թողնել աշխատանքդ, տեղափոխվել մի փոքրիկ գյուղ, քնել մինչև ճաշ, այնուհետև մի երկու ժամ ձուկ որսալ, հետո խաղալ երեխաներիդ հետ, այդ ամենից հետո կնոջդ հետ ետճաշյա հանգիստ կկազմակերպես, կգնաս գյուղ՝ զբոսնելու, իսկ երեկոյան ընկերներիդ հետ գինի կխմես և կիթառ կնվագես…
—Ես հիմա էլ եմ դա անում, -պատասխանում է ձկնորսը:

Առակը թարգմանեց Քոլեջի  1-ին կուրսի սովորող Մարինա Հակոբյանը:
Աղբյուրը