Մի իրի պատմություն. տակառ

istorija-dubovoj-bochki-9

Տակառը   հասարակ  իր է և հանդիպում է  յուրաքանչյուրի կյանքում։  Դժվար է պատկերացնել, որ առանց  տակառի մարդիկ կարող էին ունենալ խմիչք, թթու և կենսական այլ հաճույքներ:  Երբ և որտեղ է պատրաստվել առաջին տակառը, պարզ չէ մինչ այսօր։
Շատ պատմաբաններ տակառների գյուտը վերագրում են Սփևսիպոս Աթենացուն (մ.թ.ա. 4-րդ դարի կեսեր): Ամեն դեպքում, այդ իրեղենն անհրաժեշտ էր այն ժամանակվա մարդկանց: Տակառները օգտագործվել են որպես տարբեր ապրանքամաններ, որոնք ավելի լավ կարող են դիմակայել ծանրություններին,  քան ճենապակուց և կավից պատրաստվածները:
Տակառները լայն գործածություն ունեին: Նրանց օգնությամբ խոշտանգում էին  մարդկանց, սորուն մթերք էին պահում նրանցում, իսկ Հին Հունաստանի փիլիսոփա և հռետոր Դիոգենեսի համար  տակառն  իր  տունն էր:
Որպես հեղուկների պահեստարան`տակառները  սկսեցին գործածել Հին Եգիպտոսում, այնուհետեւ Հռոմում մթա 3-րդ հազարամյակում: Քանի որ բնակչությանը անհրաժեշտ էին ավելի շատ տակառներ, երևան եկան տակառագործական արհեստանոցներ:     Ռուսաստանում ևս տակառները շատ վաղուց էին հայտնվել: Դրանք  գերազանց տարաներ էին խմիչքի և թթուների պահպանման համար:  Եվրոպայում տակառի  որակյալ հատկանիշները գնահատվել էին  արժանապատվորեն: Ֆրանսիայում, Շվեյցարիայում եւ Հյուսիսային Իտալիայում գոյություն ուներ  դրանց օգտագործման մի ողջ  դարաշրջան: Հին Հունաստանում եւ Եգիպտոսում գինեգործները օգտագործում էին  կավե ամաններ, սակայն, պատահաբար, գինին լցնելով  կաղնու տակառի մեջ,  տեսան, որ խմիչքի համը ավելի է լավացել:
Մինչեւ 19-րդ դարի վերջը տակառագործությունը  բարձր էր  գնահատվում, քանի որ  լավ տակառ պատրաստելը բավականին բարդ  էր: Մետաղյա, պլաստմասե և արծնապատ ամանեղենի հայտնվելովՙ` կաղնե  տակառների գործածության անհրաժեշտությունը այլևս չկար:  ճաշատեսակների առաջացման արդյունքում անհետացավ կաղնե տակառների օգտագործման անհրաժեշտությունը:  Կաղնե  տակառների գլխավոր  առանձնահատկությունն այն է, որ այն թույլ է տալիս  օդը ներթափանցել։ Փայտը տակառի պարունակությունը  հագեցնում է  թթվածնով և  վերացնում  տոքսիններն ու վնասակար նյութերը: Գինեգործները պնդում են, որ խմիչքը տակառի մեջ  պահելով, քանակությունը քիչ  նվազում է: Արտադրողներն ասում են, որ դա հատուցում է ապրանքի գերազանց որակի համար:
Տակառների արտադրության համար օգտագործում են 80-100 տարեկան ծեր ծառեր:  Ծառերը կտրվում և մշակվում են ձմռանը, երբ կյանքը դանդաղում է: Արտադրության համար պիտանի են ծառերի որոշակի մասեր: Կտրած  բները թողնում են մի որոշ ժամանակ, այնուհետև  նրանցից սղոցում են գերաններ: Հետո մանրաթելերի երկայնքով բաժանում են տախտակների: Պատրաստի տախտակները մշակվում են և  թողնում երկարատև չորացման: Առանձնացնելով տակառատախտակները` ամրացնում են օղագոտիներով, ներսում կատարում թրծում: Ջերմամշակումը կարևոր է, որովհետև այն նպաստում է փայտի ամրացմանը. տակառի պարունակությունը ոչ մի դեպքում չի թթվում,  և խմիչքին տալիս է յուրահատուկ համ:  Տարիքի հետ այդպիսի տակառը դառնում է  արժեքավոր:
Որոշ վիսկի արտադրողներ  ձեռք են բերում տակառներ, որոնցում  պահվել են պորտվեյն կամ խերես, իսկ մյուսները`գինու  տակառներ: Որքան  շատ է պահպանման  տևողությունը, այնքան լավ և հարուստ է արտադրանքի համը: Պահպանման համար տակառները տեղադրվում են մութ ու սառը նկուղներում, որտեղ, ըստ ֆրանսիացիների ` կա ինքնատիպ  հանգիստ մթնոլորտ, որն անհրաժեշտ է խմիչքի կրթության համար:
Թարգմանությունը` Լիլիթ Թևոսյանի, 1-1 կուրս
Աղբյուրը

 

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s